آدمها یکدیگر را پیدا می کنند از فاصله های دور،از ته نسبت های نداشته،انگار جایی نوشته بود که اینها باید کنار هم باشند می شوند دوست،رفیق،اصلا می شوند رفقای شیرین...! درست می نشینند روی تاقچه دل هم... حرف هایشان یک جور خوبی دلنشین است،دل برای خنده هایشان ضعف می رود؛اصلا بودنشان شیرین است. وقتی هم که نیستند هی همدیگر را مرور می کنند،و مدام گوش به زنگ آمدن هم هستند، خدا این آدم ها را نگیرد از آدم ها...

توهمان قدر آرزوی منی

که

من بی نوا امید توام...